down â’th iaith, a down â thân

dy aelwyd i dawelwch

y lle hwn, lle mae holl lwch

dy hanes, lle mae d’enw’n

torri’n waedd tros eu tir nhw,

lle buost ti Gwenllïan

yn fud – down yn ôl i’r fan.

Doli glwt ein cenedl glaf.

Oet ein harwr tyneraf,

ein baban gwan, ein mam gaeth,

yn ifanc dy hynafiaeth,

ac atat ti, Gwenllïan,

y down o’th wlad, eneth lân,

dod eto i’r gwastatir

heddi i fan dy ddioddef hir.

Am fod cur ym mlaguro’r

gwanwyn, am fod cwyn mewn co’,

dyma pam mae’r fam na fu

a’i had yn dal i waedu,

a’r chwaer a fu’n garcharor

yn dal ar y daith ddi-dor

tua’r lle y tyr ei llais

a’i hanadlu’n ein hadlais.

Ynom ni mae Gwenllïan,

hi yw’r gerdd a nodau’r gân,

a chaiff hi eto’i choffhau.

Yma heddiw,

rhaid maddau.